karar.

normalde ölümden fobi düzeyinde korkan bir insan olarak (kim korkmaz ki demeyin efendim, her gece yatağa girerken ömrünüzden bir gününün daha geçtiğini, sona yaklaştığınızı düşünüyosanız ve UÇAN SPAGETTİ CANAVARI AŞKINA daha on yedinize bile girmemişseniz ciddi bir sorun vardır bence.) son üç gündür her şeyin bir anda bitme hissini acayip huzur verici bulduğumu fark etmem üzerine bir karar almış bulunmaktayım.

bildiğiniz/bilmediğiniz/fark ettiğiniz/sinir olduğunuz üzere melankolik bir yapıya sahibim. her şeyi fazla düşünürüm. problemleri büyütürüm. her şeyin mükemmel olmasını istediğim için doğru düzgün bir karar bile veremem, istediğim gibi davranamam. insanların yanına gidip konuşmak benim için yapılıp kurtulunması gereken bir şeydir. ama takdir edersiniz ki, zaten günümün üçte birini okulda geçirmek durumunda olduğumdan(oha di mi evet.) sürekli konuşmak durumunda kalıyorum tabi. bütün bu süre boyunca, hayatta kalmamı sağlayacak şekilde rol yapmak, içten içe hiçbirinden hoşlanmadığını düşünmek, sonra dünyayı gezme hayalleri kurup yeterince kararlı ve özgüven sahibi olmadığımı düşünerek asla böyle bir şeyin olmayacağını, kazandığım en yüksek bölümden mezun olup sıkıcı bir iş yaparak hayatımı harcayacağıma kanaat getirip hüzünlenmek yerine,
hiçbir şey düşünmeyeceğim. bütün gün. hiç. bomboş.

çünkü artık beni o kadar yoruyor ki hayatıma katlanamıyorum.

aslında bir yerlerde, okulu en fazla bir buçuk, ikide biten, psikopatça bin beş yüz kişiyle aynı tipte giyinmeni talep eden, töreni kaçırdığın zaman " bir de ülkücüyüm diye geçiniyorsunuz" (!) diye paylayan insanların var olmadığı, adam yerine konulduğun, seks demeden önce özür dilemeyen, cinselliğin tabu olmadığı, din dersi yerine felsefe dersini seçebildiğin, kısacası özgür olduğun yerler varken, burda gençliğimi harcamaktan nefret ediyorum, evet. beni daha da hasta eden, bu kadar boktanlığın içinde o boktanlığı savunan hasta ruhlu bir çoğunluğun olması. eh, madem çoğunluk öyle istiyor öyle yaşasınlar sikimde değil de, benim de hayatım AZICIK mahvoluyor , değil mi? o yüzden zaten çok duracağımı sanmıyorum.

gördün mü blog yine yaptım?
düşünmek yok.