kabuk kabuk kabuk. antidepresanım çalışmıyor ve her şey beni üzüyor. ben de kabuğuma çekilmeye karar verdim. sessiz sedasız köşede beklemektense insanlardan olan beklentilerini sıfırlamak daha iyi. onları diğer tarafa atıyorum. 

böyle olmam benim suçum değil.

holden'a güle güle.

Sevgili aletterfromelise. çok iç karartıcısın ve içindeki resimler hariç hiçbir şeyini sevmiyorum. Bugün lise benim için resmi olarak bittiği için, yetişkin bir birey olarak bundan sonra yeni bir blog tutmaya karar verdim.
 Çocukluğum burada kalabilir.

Psikolog ve anti-depresan güzel şeyler ve bir süredir ikisinden de yoksun kaldım o yüzden iğrenç hissediyor olmama rağmen aslında böyle hissetmeme gerek olmadığını da hissediyorum. Çok hoş bir kafa gerçekten. Tuhaf bir şeysin nevroz. Yararlı yanları da var ama sadece uzaktayken görebiliyorum. Onun dışında bok gibi hissediyorum. Ve ne zaman hafif nevrotik birini fark etsem çıbanlıymış gibi uzaklaşıyorum. Aslında uzaklaşmıyorum sadece duygusal olarak kendimi ondan soyutluyorum ama zaten nevrotik insanlarla GERÇEKTEN sıcak bir ilişkiyi asla kuramazsınız. Asla. Bir yeri hastalıklıdır. O yüzden etrafımı sevgi dolu bir ortamda büyümüş fazlasıyla normal, güven verici ve özgüvenli insanlarla çevirmişim galiba. Bunu bilerek yapmadım, yeni fark ettiğim bir şey. Ama benden birkaç tane daha çekilmiyor gerçekten. Hiç.

Bloga asırlardır yazmamamın sebebi görev psikolojisine girmiş olmam. Ama ne olduğunu fark edince geçti. gibi. Genel de bu duygu da geçer.

Bu siktiğimin bozuk psikolojisi farklı bir eve taşınana kadar geçmeyecek. Çünkü benim ailem, iğrenç. Tek tek iyi insanlar. Ya da zararsız. Ama hepsinin terapiye ihtiyacı var hem de benden daha sefil bir biçimde. Tabi önce babamın. Sizin yüzünüzden büyüyemiyorum. On yedinin büyük olması diye bir blog yazısı vardı bir yerde. On dokuz oldum, hala aynı kafadayım ya. Bırakın beni artık be. Gidin hepiniz ayrı evlerde, ayrı ülkelerde yaşayın ne bileyim. Bırakın da büyüyeyim. Gerçi beynime vereceğiniz zararı verdiniz, sevgi dolu ortaokul arkadaşlarım da tuz biber olduğuna göre ne kadar düzelebilirim şüpheliyim.

Aslında tüm bunlarsız, tamamen iyi ve -uyuşuk iyi değil- güvende hissetmenin nasıl olduğunu biliyorum. Ama kötü deneyimlerime kıyasla o kadar az oldu ki istediğimde oraya dönmem imkansız.

Ya tamamen düzeleceğim ya da hiçbir şey yapmadan, varolmamış gibi kendi kafamda yaşayıp öleceğim.

Bundan çıkarılması gereken ders, sevgili insanlar, çocuk yapmadan önce terapiste gidin ve bok gibi bir evliliğiniz varsa lütfen boşanıp farklı bir şehre taşının. Aynı eve değil.