Psikolog ve anti-depresan güzel şeyler ve bir süredir ikisinden de yoksun kaldım o yüzden iğrenç hissediyor olmama rağmen aslında böyle hissetmeme gerek olmadığını da hissediyorum. Çok hoş bir kafa gerçekten. Tuhaf bir şeysin nevroz. Yararlı yanları da var ama sadece uzaktayken görebiliyorum. Onun dışında bok gibi hissediyorum. Ve ne zaman hafif nevrotik birini fark etsem çıbanlıymış gibi uzaklaşıyorum. Aslında uzaklaşmıyorum sadece duygusal olarak kendimi ondan soyutluyorum ama zaten nevrotik insanlarla GERÇEKTEN sıcak bir ilişkiyi asla kuramazsınız. Asla. Bir yeri hastalıklıdır. O yüzden etrafımı sevgi dolu bir ortamda büyümüş fazlasıyla normal, güven verici ve özgüvenli insanlarla çevirmişim galiba. Bunu bilerek yapmadım, yeni fark ettiğim bir şey. Ama benden birkaç tane daha çekilmiyor gerçekten. Hiç.
Bloga asırlardır yazmamamın sebebi görev psikolojisine girmiş olmam. Ama ne olduğunu fark edince geçti. gibi. Genel de bu duygu da geçer.
Bu siktiğimin bozuk psikolojisi farklı bir eve taşınana kadar geçmeyecek. Çünkü benim ailem, iğrenç. Tek tek iyi insanlar. Ya da zararsız. Ama hepsinin terapiye ihtiyacı var hem de benden daha sefil bir biçimde. Tabi önce babamın. Sizin yüzünüzden büyüyemiyorum. On yedinin büyük olması diye bir blog yazısı vardı bir yerde. On dokuz oldum, hala aynı kafadayım ya. Bırakın beni artık be. Gidin hepiniz ayrı evlerde, ayrı ülkelerde yaşayın ne bileyim. Bırakın da büyüyeyim. Gerçi beynime vereceğiniz zararı verdiniz, sevgi dolu ortaokul arkadaşlarım da tuz biber olduğuna göre ne kadar düzelebilirim şüpheliyim.
Aslında tüm bunlarsız, tamamen iyi ve -uyuşuk iyi değil- güvende hissetmenin nasıl olduğunu biliyorum. Ama kötü deneyimlerime kıyasla o kadar az oldu ki istediğimde oraya dönmem imkansız.
Ya tamamen düzeleceğim ya da hiçbir şey yapmadan, varolmamış gibi kendi kafamda yaşayıp öleceğim.
Bundan çıkarılması gereken ders, sevgili insanlar, çocuk yapmadan önce terapiste gidin ve bok gibi bir evliliğiniz varsa lütfen boşanıp farklı bir şehre taşının. Aynı eve değil.
lüzumsuz bilgi
- Amanita
- yağmuru ve kedileri severim. yabancılardan hoşlanmam. yapabilsem sonsuza kadar odamda kalırdım.
LOVE IS YOU, YOU AND ME
..."O öyle değil, 'Rastlarsa birine biri, çavdarlar arasında,' olacak! Şiir bu, Robert Burns'ün." "Robert Burns'ün şiiri olduğunu ben de biliyorum." Doğru söylüyordu. Doğrusu, 'Rastlarsa birine biri, çavdarlar arasında,' olacaktı. Demek ki, bilmiyormuşum. "Ben, 'Yakalarsa birini biri," sanıyordum," dedim. "Her neyse, hep, büyük bir çavdar tarlasında oyun oynayan çocuklar getiriyorum gözümün önüne. Binlerce çocuk, başka kimse yok ortalıkta -yetişkin hiç kimse, yani- benden başka. Ve çılgın bir uçurumun kenarında durmuşum. Ne yapıyorum, uçuruma yaklaşan herkesi yakalıyorum; nereye gittiklerine hiç bakmadan koşarlarken, ben bir yerlerden çıkıyor, onları yakalıyorum. Bütün gün yalnızca bu işi yapıyorum. Ben, çavdar tarlasında çocukları yakalayan biri olmak isterdim. Biliyorum, bu çılgın bir şey."
RUSSELL
"İnsanlığınızı anımsayın ve gerisini unutun gitsin."
Önceden ben de nevrotik değil ama özgüvensiz insanlardan köşe bucak kaçardım, hayat enerjini bir sünger gibi emerler çünkü. Daha sonra bütün arkadaşlarım normallikle alakası olmayan kişiler haline geldi çünkü diğerleriyle konuşacak birşey bulunmuyordu salaktılar ve onlara göre garip davrandığıma eminim. Kim mutlu bir çocukluk geçirdiyse ondan kaçıyorum ben de. Sonra o arkadaşlarım da çok boğucu geldi hepimiz hayattan kendimizden nefret ediyorduk neyse bıraktım ben de hiçbiriyle görüşmüyorum şimdi. Neyse genel nevropatlardan kaçma tutumun itibariyle buna da cevap vermemelisin. Fakat bu depresif hallerin birşeyler üretmek için mükemmel olması gibi artı bir yönü var.
YanıtlaSilNormal bir ortamda büyümüş insanlar illa da yüzeysel olacak diye bir şey kesinlikle yok bence, ben arkadaşlarımdan gayet memnunum ki normal düzeyde sevgi görmüş oldukları için dış dünyayla iletişimleri düzgün oluyo, hem bana bir şeyler veriyolar hem de ben onlara vermem gerektiği zaman anlayabiliyorum almaya programlı bir manyak olarak. O üretim olayı da bombok günlerde olmuyo kesinlikle. Hiçbir şeye hali kalmıyor insanın. Ve nevrotikliğinin bilincinde olan insanın kaçılcak bi' tarafı yok pek. Sürekli sevgi, takdir görmek isteyen, çocuk gibi davranan ya da insanlara saldırarak tatmin olmaya çalışan manyaklardı benim kastettiğim daha ziyade. Yoksa duygusal soyutlanma çok da fena bir şey değil.
YanıtlaSil