Başlık: Başlık: Başlık: Başlık: Başlık: Başlık: Başlık

En yakın arkadaşımın blogu okumasına izin verdim. Çocuk travma geçirdi. EH. Sonra da okumasını yasakladım ama çok geç. NEYSE BANANE. Fazla dışa dönükleşmiştim zaten, böyle yine kendi kendime iyiyim. Zaten artık gizli yerimmiş gibi hissetmiyorum, o yüzden tam olarak bir şey yazasım yok. Ne sinir bozucu. İşin hoş yanı, böyle olacağını biliyordum. Ve yine, NE ÖNEMİ VAR Kİ? Bu işin yalnızca kaçıklar için olan bi' tarafı yok. Aşağıdaki paragrafın da yok ama koymak zorundayım.

*

Eve geldiğimde kendimi vicdanen tüm sosyal ilişkilerimden soyutlanmış bulmayı seviyorum. İç dünyam tamamen görünen benden kopuk ve bunu ne kadar sevdiğimi tahmin edemezsiniz. Bu bir kalkan gibi işliyor. Çünkü hepsinin bu kişiliği oturmamışlıklarından tiksiniyorum. Yani kendimi çok fiyakalı bulduğumdan falan değil. Hepsi her zaman aynı fikirde ve gülümsüyorlar. Bunun sadece beni rahatsız ettiğini sanmıyorum. Ama o zamana kadar konuşmada söylenmemiş ne varsa söylemek için ilk fırsatı kollayan, oturma odalarında düzgün vitrinlere sahip insanlardan birini gördüğüm zaman, tepkisel olarak, kendimi dünyadan soyutluyorum, benim gibi durumdan rahatsız vatandaşları fark etmeye çalışmak yerine. Hepsi oturma odamızda düzgün vitrinler yerine annemin bir temizlik krizine girdiği Pazarları dışında düzensizce yığılmış kitaplar olduğu için. Asıl rahatsız edici olan, o kitapların ayakkabıların falan konulduğu dolaplara da tıkılmış olması, HER YERDELER. Benim, annemin ve babamın bu kadar ukala ve mutsuz olmamızın sebebi bu. Oysa kardeşim bizden çok daha mutludur. Öyle ki çoğu zaman annem onun bu aileden nasıl çıktığını sorguluyor. Her neyse, şimdi bununla ilgilenmiyorum. Eminim siz de ilgilenmiyorsunuzdur. O yüzden daha revaçta olan bir konuya geçeceğim, çok basit. Daha doğrusu geri döneceğim.



*

Evet görüldüğü üzere geri dönmedim.
Çünkü test çözmem lazım.
Ve hiç bi' yazıda bu kadar kasmamıştım.
çav.
 

 Bazen buraya bir sürü çok güzel - müthiş derin şeyler yazmak istiyorum ama daha o kadar büyüyemedim ve gözlem yapamadım ve birikim edinemedim.

konusu olmayan yazı.

galiba bu blog dahil bütün internet insanların kendilerini biri gibi gösterme hevesi için var. o yüzden buraya yazmayacaktım . ama. bir şey olmadı. yani şimdi yazıyor oluşumun ilahi bir sebebi ya da kıssadan hisseli bir öyküsü falan yok, eheh. normalde ciddiye almayacağım bir şeye çok kızdım. çok saçmaydı. cidden saçmaydı ama. öyle ki burada anlatmayacağım. (bir de acayip derecede paronayağım, nereden bileyim okumadığını. falan.he, okusa n'olur? dalga geçer . geçse ben çok bozulcam işte. ne yazık ki böyleyim. yani algı seviyesinin çok komik yerlerde olduğunu bilmeme rağmen alınıcam. egoma sokayım affedersiniz.) her neyse. en son takip ettiğim blogları sıradan okuyordum. falan. herkes. kendi dünyanın merkeziymiş gibi. bir şeylerden bahsediyor. şimdi burada kasıcam ve bir bok anlatamayacağım. ve sonuç olarak tüm bunlardanşikayet etmiş kız olacağım. o varya çok iğrenç. yani ben niye burada sunayım ki kendimi. diğer salak sosyal paylaşım sitelerinde niye sunduğumu da tam bilmiyorum. yani te ne zaman yazdığım şeyleri silmeye kalkacak kadar da ciddiye alamıyorum. egoist, sıradan boş bir insan gibi görünsem n'olcak. burası ergen blogu gibi görünse n'olcak. niye derdimi anlatayım diye kasıyım ki. anlasanız n'olcak. yani tam olarak düşündüğüm şeyi düşünen biri olduğumu kavrasanız ne. fark eder. ama ben hala kasmaktayım . göründüğü gibi. internette kendimle ilgili her şeyi bir anda yok edebilsem keşke. ya da egomu. yani. pek yok zaten. insanlarla çok vakit geçirdiğimde ya çok ortaya çıkıyor ya da tamamen pısıyor ama. insanlarla vakit geçirmek kötü geliyor! yani o an değil. aslında uyuşmayı da sevmiyorum. ama cidden, normalde ciddiye almayacağım bir şeydi! çünkü . AMAN. ne fark eder. ne düşünüyorsanız onu düşünmeye devam edin.etmeyin ya da. nebileyim. bana ne. uykum var. hoşlanmamam gereken kişiden çok feci hoşlanıyorum. bugün salağın birine cevap verdim, çünkü konu çok aptalcaydı ve benim içinde bulunduğum bir güruhu salak ilan etti. ben de alındım, cizız kırayst, gerçektenon yedi yaşında mıyım, bence on ikide falan kaldım, bazen de o kadar o kadar objektif olabiliyorum ki kendim için endişeleniyorum ama bazen de sadece herkes gibi dan diye atlıyorum ve bu çok korkunç geliyor, yani o kadar çok fikir var ki benimkinin doğru olmasına imkan yokmuş gibi, oysa sadece çok, çok çok zavallıca bir beyana gereksiz bir cevap verdim ve işte benim aşağılık kompleksim böyle bir yazı yazdırdı, tanrım. ergenlik sen tam bir boksun. eğer bu ergenlik değilse hayatımın geri kalanında salinger gibi olacağımı tahmin ediyorum ki bu çok üzücü olmasına rağmen şiirsel olurdu ama benden başka kimse fark etmezdi, bunun da bi' önemi yok. yani sanki, sizin çok güzel , derin bir dünyanız var, HAHA, bok yiyin.

hala yazdıklarımı okuyo mu bilmiyorum ama, larien'e yazdığım yorum sonrası yazılan bütün yorumlar için-benimki dahil- mail kutum dolunca biran OHA YOKSA BEN LARİEN MİYİM AMAN TANRIM. diye düşündüm. EVET. yö oruçfalan tutmuyorum. uyku güzel, uyku gerekli. iyigece.

see more glass dostlar.

holden. güle güle.