Bazen diyorum, keşke bütün insanlar beni rahat bıraksa, gitseler, asla aramasalar, asla konuşmasalar, asla istemeseler, sonsuza kadar odamda kalabilsem, kendi başıma, sadece düşüncelerle, düşüncelerini bildiğim insanlarla konuşarak. ve sadece düşüncelerimle ilgilenen insanları önemsemem gereksin. o kadar sığlar ki bazen. niye anlamıyorum. lanet gibi. ben niye tekrar bu konuya döndüm? geçmişti bu. umursamama gerek kalmıyordu. kendimi kabullendirmeye çalışmıyodum. yine bombok oldu her şey. evden çıkasım yok. kurs var bir de, ne harika. insanları kandırmayı bırakıp gitmek istemediğimi söylemeliyim.
ayrıca bu çocukla konuşurken niye bu kadar geriliyorum ki ben?
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

0 kişi mosbyledi.:
Yorum Gönder