want out

kendimi dış dünyadan soyutlamaya o kadar alıştım ki bazen niye sadece ben orda değilmişim gibi yapamadıklarını anlamıyorum.

bu, aslında kötü bi' şey. (şaşırtıcı ha?)

mesela insanların bazı şeylere neden kızıp bazı şeyler neden kızmadığını gözden kaçırdığınız zaman çok nahoş durumlara sebep olabiliyosunuz .

bazen niye uyum sağlıyorum ki diyorum?

ama o zaman sürekli karanlık bir köşede oturup, somurtup, oturup, kimseyle konuşmadan oturmaya devam etmem gerekirdi.
bunun sıkıcı olacağını ikimiz de biliyoruz.

en azından böyle insancıl davranmayı öğreniyorum. hatta bazen bütünleşiyorum. hastalık gibi beni ele geçiriyo. neyi neden söylediğimden pek emin olamıyorum. ama normal karşılanıyorum. aslında baştan sona saçma bi' şaka gibiyim.

sonra benim gibi olduğunu düşündüğüm birini bulup aşık oluyorum falan.



aslında sıkıcı bi' hayatım var.

belki de bi' kedim olsa her şey daha güzel olabilirdi. ne de olsa doğal anti-depresan sayılır.
olmasa bile tüylü ve yumuşak!

farklı bi' okulda ya da şehirde ya da ülkede ya da galaksi de olsam muhtemelen hayat daha güzel olurdu.
LÜTFEN şimdi bana gelip kimse savaşın ortasında da olabilirdin, afrikada da olabilirdin, plütonda da olabilirdin DEMESİN.

en azından normal bi' okulda da olabilirdim, izmirde de olabilirdim, japonyada da olabilirdim, betelguse civarındaki bi' gezegende de olabilirdim.

hayatımda hiç bi' boka yaramıcak bilgileri öğrenmekle boğuşmuyor olabilirdim.
ya da yağmurun yağdığı sakin bi' kasabada , kucağımda kedim, sıcak çikolatamı yudumlarken çizgiromanımın sekiz yüzüncü sayısını planlıyor da olabilirdim.

ama kimse nasıl olmak istediğimizi sormuyor ki.


-
--
---
----
-----
------
-------
--------
--------
-----------
-------------
-----------------

------------



hava kararınca moralim bozuluyo da benim. .d