Yalnızca Kaçıklar İçin: boşanmış çiftler boşanmış çiftler gibi davranmalıdır .

boşanmış çiftler boşanmış çiftler gibi davranmalıdır .

Eah başlıcam ama. Ayrıysanız ayrı gibi davranın yahu . Beraber uyumak nedir -_- Iyyyy böğk. o.o Anlaşmanız için illa bi' tarafın başka şehre gitmesi mi gerekiyordu. E mnakoyayım o zaman niye beraber yaşıcaz diye kastınız ki hey allahım -_-

Anne babamın beyinleri nasıl çalışıyor hiç bi' fikrim yok. Aslında çalıştığından tam emin değilim. Babam zaten bana da ultra iyi davranmaya başladı izmir olayı çıktığından beri. Gerçi şikayet etmiyorum çünkü zaten öyle davranması gerekiyodu -hıh- . Bunu normale dönmesi olarak değerlendirebiliriz. Nitekim annemle beraber uyumak mı? DUDE! iğrenç o.O Bi' de yanımdaki odadalar. Kusucam sanırım. Bu arada, biz niye tuvalet kağıdını yatak odasına koyuyoruz ki? Koymasak o iğrenç tabloyu hiç görmezdim. psikolojim bozuldu namanallahım >_>

-

Bütün insanlar denizi sevmelidir, sevmeyenlerin beyninin bi' yeri yanlış çalışıyodur anlayışındaki insanlar! Sorunlusunuz lan. Ben bütün insanlar yağmuru sevmelidir, karı sevmemelidir, sonbaharı sevmelidir, yazdan nefret etmelidir, sevmeyenler ucubedir, falan filan diye genelleme yapıp insanları uyuz ediyor muyum. Hayır! Denizi niye sevmiyorum? Bok püsür kaka diye değil heralde . Yabancı yerleri/şeyleri/kişileri sevmeyen biri olarak, ve de Ankarada karasal iklimin ortasında büyümüş biri olarak, evet denizli yerlerde acayip rahatsız-güvensiz hissediyorum . Evime hiç benzememkte çünkü . Yabancılıyorum ve gayet de normal bir şey bence -_- Ayrıca ben kapalı ve korunaklı yerleri daha çok severim. Deniz tam tersi. falan filan. Ama gece sahilde oturmak güzeldir.

-

Supernatural var. Rise'n Shine Sammy! Gittim bebek .

..."O öyle değil, 'Rastlarsa birine biri, çavdarlar arasında,' olacak! Şiir bu, Robert Burns'ün." "Robert Burns'ün şiiri olduğunu ben de biliyorum." Doğru söylüyordu. Doğrusu, 'Rastlarsa birine biri, çavdarlar arasında,' olacaktı. Demek ki, bilmiyormuşum. "Ben, 'Yakalarsa birini biri," sanıyordum," dedim. "Her neyse, hep, büyük bir çavdar tarlasında oyun oynayan çocuklar getiriyorum gözümün önüne. Binlerce çocuk, başka kimse yok ortalıkta -yetişkin hiç kimse, yani- benden başka. Ve çılgın bir uçurumun kenarında durmuşum. Ne yapıyorum, uçuruma yaklaşan herkesi yakalıyorum; nereye gittiklerine hiç bakmadan koşarlarken, ben bir yerlerden çıkıyor, onları yakalıyorum. Bütün gün yalnızca bu işi yapıyorum. Ben, çavdar tarlasında çocukları yakalayan biri olmak isterdim. Biliyorum, bu çılgın bir şey."

Among other things, you'll find that you're not the first person who was ever confused and frightened and even sickened by human behavior. You're by no means alone on that score, you'll be excited and stimulated to know. Many, many men have been just as troubled morally and spiritually as you are right now. Happily, some of them kept records of their troubles. You'll learn from them - if you want to. Just as someday, if you have something to offer, someone will learn something from you. It's a beautiful reciprocal arrangement. And it isn't education. It's history. It's poetry.

Mutlu olabilmek için, öz-saygımıza çeşitli açılardan destek olmamız gerekir. Bizler insanızdır; o yüzden yaratılışın amacı bizlerizdir. Amerikalıyız, o nedenle amerika tanrı'nın ülkesidir. Beyazızdır, o nedenle tanrı kara derili oldukları için ham ve torunlarını lanetlemiştir. Duruma göre ya katolik ya da protestanızdır, bu nedenle protestanlar ya da katolikler duruma göre aşağılıktırlar. Erkeğizdir; bu nedenle kadınlar mantıksızdırlar; ya da kadınızdır; bu nedenle erkekler hayvandır. Doğuluyuzdur; bu nedenle batı vahşi ve düzensizdir;ya da Batılıyızdır ve bu nedenle doğu güçsüz ve efeminedir. Beyin gücümüzü kullanırız; bu nedenle önemli olan eğitimli sınıflardır; ya da ellerimizi kullanırız ve bu nedenle sadece el emeği onurludur. Nihayet, tüm bunların ötesinde, hepimizin sahip olduğu eşsiz bir özelliğimiz vardır: biz bizizdir. İçimize su serpen bu düşüncelerle dolu dünyayla savaşmaya gideriz; bu düşünceler olmasa cesaretimiz kırılır. onlarsız, aşağılık duygusuna kapılırız çünkü eşitlik duygusundan henüz haberimiz yoktur. Komşularımızla eşit olduğumuza, onlardan daha aşağı daha üstün olmadığımıza gerçekten inanabilseydik, hayatımız savaşa dönüşmez, cesaret bulabilmek için bizi uyuşturan mitlere bu denli ihtiyaç duymazdık.